Namushasha - Kamanjab

Namushasha - Kamanjab.

Het is alweer een tijdje geleden dat we iets van ons hebben laten horen. We maken minder mee of we raken eraan gewend.
En natuurlijk hebben we ook een druk programma.
Vanuit Naumushasha zijn we verder de Caprivi strip overgegaan naar Divundu, hier hebben we 1 nacht gelogeerd in een tent aan het water.
Onderweg nog 2 politiecontroles waar we gelukkig door mochten rijden, als je pech hebt dan moet je door een waterbak rijden en met je schoenen door een waterbak lopen.
Bij de Lodge aangekomen worden we welkom geheten door Peter. Zwarte Peter om precies te zijn, hij vroeg hoe lang we bleven waarop wij antwoordden 1 nacht.
Hij vertelde dat dit niet mogelijk was, minimaal verblijf is 2 nachten en dat we het terrein niet op mochten. Toen we zeiden dat we dan maar weg zouden gaan
mochten we toch naar binnen.
We werden welkom geheten door de Duitse eigenaar en zijn hondje. Peter probeerde de naam van de hond te raden: Adolf, Addie, Eva, Goebbels, Himmler, Mengele.
Daar reageerde het beestje niet op, het bleek Lilly te zijn, waarschijnlijk naar de grootmoeder van Adolf.
Hier was de rivier een stuk breder en leek het ons wel veilig genoeg om een boottrip te maken, er was immers genoeg ruimte voor de Hippo's en onze boot.
Wat we niet wisten en toen we op de rivier waren pas zagen dat er veel ondiepe stukken waren waar we omheen moesten varen.
En in de diepe stukken liggen ook de Hippo's. We hadden een half uur gevaren en in de verte lagen een paar Hippo's waarop onze kapitein zei dat we weer de andere kant op gingen.
Wij blij, maar een Frans stel dat waarschijnlijk pas begonnen was aan hun reis was teleurgesteld. We voeren weer de andere kant op richting Popa Falls, hier waren we s 'middags ook al naar op zoek
geweest maar konden ze niet vinden.
Hiervoor moesten we weer zigzaggend de rivier over. Op een gegeven moment lag er barricade van Hippo's, wij kregen weer flashbacks, het Franse stel was dol enthousiast.
Zij weten waarschijnlijk niet wat er met een Hippo kan gebeuren. Gelukkig doken ze onder en konden wij verder. De Popa Falls blijken een uit de kluiten gewassen waterval van Sonsbeek.
Leuk om te zien en dat was het. Op de terugweg komt er ineens een krokodil uit het water met een varaan in zijn bek. Deze werd even hardhandig op de oever te pletter geslagen en daarna mee
onder water genomen om hem te verzuipen. Waarschijnlijk dat de varaan het hoofdgerecht van de krokodil werd, voor ons is het nog even afwachten wat we voorgeschoteld krijgen.
Bij het avondeten werd er nog even tussen neus en lippen verteld dat de Hippo's af en toe van het gazon kwamen eten, dus we waren gewaarschuwd.
Met de grootste voorzichtigheid slopen we naar onze tent en gelukkig komen we niets tegen.
De volgende dag gaan we naar Rundu waar we ook 1 nacht blijven. In Rundu is ook een museum waar alle tradities en gewoonten worden tentoongesteld, hier wilde Karin graag naar toe.
Peter met enige tegenzin ook, bij het dorpje aangekomen zagen we al een paar mannen in rieten rokje lopen in een nagemaakt dorpje, dit hadden we in Namushasha ook al gezien en daar maken ze
vuur met lucifers voordat de toeristen er bij zijn.
Peter vroeg aan Karin of ze deze beflikkerderij nog een keer wilde zien, gelukkig wilde ze dit niet en konden we weer 20 kilometer terug rijden naar ons hotel.
Hiervoor moesten we een kilometer of 8 over een zandweg door het township van Rundu, als je dit allemaal ziet dan hebben we in Nederland nog niet zoveel te klagen.
En nu snappen wij ook waarom ze graag naar ons komen.
Ook hier hebben we een boottrip gemaakt omdat de rivier zo breed is en de waterstand is zo laag dat hier geen Hippo's zitten.
Aan de ene kant van de rivier is het Namibië an aan de andere kant Angola.
Het verschil is dat de mensen uit Angola zich in de rivier wassen, hun kleren wassen en water voor hun dagelijks gebruik eruit halen. En de kinderen zwemmen en spelen er in.
Dit was het meest relaxte boottochtje wat we gehad hebben, er was niets te beleven.
De volgende dag ging onze reis verder naar Etosha, naar de oostelijke kant Namutoni waar we de eerste nacht verblijven.
Onderweg komen we weer een paar politieposten tegen waar rijbewijs en auto worden gecontroleerd. Bij een van de posten staat een dame die alles controleert en op een gegeven moment
zegt ze: Have a nice journey, Papa. Peter schrikt zich kapot, hij wist niet dat hij kinderen had en al helemaal niet deze kleur. Of heeft hij ze geadopteerd?
Bij de ingang van het park mag je weer alle gegevens invullen, hoe lang je blijft enzovoort. Dan krijg je de factuur mee en mag je bij de Lodge bestalen, hier zit een aparte dame voor.
Als we richting Lodge rijden komen we de eerste Giraffes en Zebra's tegen, voor nu nog heel apart maar later blijkt dat deze het meest voorkomen aan de oostelijke kant van Etosha.
De Lodge is een vesting midden in het Etosha park waar s'avonds de poorten hermetisch op slot gaan, niemand erin en zeker niemand eruit.
De kamer is mooi maar de rest van het park is een ongezellig oord. We gaan zelf nog een game drive doen richting het noorden en alles wat we tegen komen zijn Giraffes en Zebra's.
Die zijn we inmiddels wel een beetje beu. We willen ook nog wel iets anders zien. Als we over de Pan heenkijken zien we hoe groot het is, 1 grote vlakte waar geen einde aan komt.
Dit is machtig mooi, zo met zijn tweeën met niets en niemand om ons heen.
We waren al gewaarschuwd dat het eten op deze parken niet zo best was, ze hebben hun naam waar gemaakt. Het is binnen te houden en daar is alles mee gezegd.
De volgende dag wordt 1 lange game drive naar Okaukeujo in het midden van Etosha, we zijn benieuwd wat we allemaal gaan zien en gaan ook wat omwegen nemen.
Het duurt niet lang of we zien een Neushoorn lopen. We hebben nu de Big 5 gespot, alleen het Luipaard staat nog niet op foto. Eigenlijk zijn we klaar en kunnen we naar huis.
De Neushoorn is een machtig log beest dat aardig kan draven, we houden maar iets afstand want we weten wat zo'n beest met een auto kan doen.
Hij loopt onverstoorbaar door en let niet op de 8 auto's die hem langzaam volgen. Na verloop van tijd heeft hij er toch genoeg van en loopt het bos in, weg van alle achtervolgers.
Bij Halali maken we een tussenstop voor de lunch, ook dit is een beveiligd kamp en kunnen geen beesten op komen.
Als we weer via een omweg verder gaan zien we de volgende Neushoorn rustig tegen een boom liggen, even lijkt het erop dat het beest dood is maar toch beginnen zijn oren te bewegen.
Zelfs het getoeter van Peter doet hem niks, hij blijft rustig liggen. Als we weer op de hoofdweg komen, een breed gravelpad, liggen er plots een paar Leeuwen onder een boom.
Het zal te heet zijn om te jagen, ze liggen rustig een siësta te houden.
We rijden nog een paar waterholes af om te kijken of er nog bijzondere beesten lopen, sommige staan droog maar andere zijn geboord en hebben gelukkug altijd water.
Voor ons mooi om de beesten te zien drinken maar vooral voor de beesten om te kunnen overleven.
De weg ligt vol met scherp gravel en Peter zegt tegen Karin dat hij best trots is om geen lekke band te hebben gereden, bij Okaukuejo Camp rijden we door de poort en we hebben een
klapband. Op een betere en veilige plek kun je het niet hebben. Het blijkt dat er een steeksleutel 12-14 dwars door de band gegaan is en die kan worden afgeschreven.
We rijden door naar de receptie en krijgen al snel veel bekijks en hulp. Twee medewerkers van het park nemen al het werk uit handen en we mogen zelf niets doen.
Peter houdt wel een oogje in het zeil om te kijken of alles wel goed gaat. Na een kleine 20 minuten is de band gewisseld en kunnen we ons melden bij de receptie.
Het lijkt wel of we bij CenterParcs zijn aanbeland, één ongezellige boel met een getto aan huisjes op elkaar gestapeld. Inschrijven voor het diner, waar je de auto moet parkeren enzovoort.
Veel klagende mensen bij de receptie, 1 receptioniste die iedereen afsnauwt. Als wij vragen om even te mogen bellen geeft ze haar privé telefoon omdat de vaste toestellen niet buiten het
park kunnen bellen, eigenlijk is ze best wel aardig.
Peter belt met Europcar voor een nieuw reservewiel en binnen een half uur zullen we worden teruggebeld. Na een klein uur zelf maar weer gebeld en nu moeten we onze gegevens maar op de app
zetten zodat alles doorgestuurd kan worden. Peter zegt dat dit beter bij het eerste telefoontje gezegd had kunnen worden, nu missen we een uur van onze vakantie.
Dit werkt echter een stuk beter en binnen een half uur is alles geregeld, de volgende dag wordt onze band vervangen.
Karin vraagt bij de receptie of ze ook een was service hebben, een ander vrouwtje zegt dat dit er niet is. Karin helemaal in paniek want we hebben 2 vuilniszakken vol.
Het vrouwtje zegt dan dat ze het thuis wel even gaat doen maar als ze de zakken ziet heeft ze zichtbaar spijt van haar aanbieding. Maar ze houdt zich aan de afspraak.
Bij de waterhole zien we weer alleen maar Giraffes en Zebra's en wat Impala's en Koedoes, hier hebben we er onderhand genoeg van gezien en zijn ze wel een beetje moe.
De volgende dag komt onze bandenman precies op tijd, we hadden bij de receptie nog gevraagd wat 10.00 uur in Afrikaanse tijd was en zij gaf aan dat dat tussen 12.00 en 13.00 zou zijn.
Peter ging met de man de papieren invullen en zijn medewerker ging met een rubber matje, een stootijzer en twee bandenlichters aan de gang om de band te wisselen.
Tegen de tijd dat de Peter de formulieren had ingevuld was de band gewisseld en weer op de auto gelegd en zijn spullen opgeruimd. Daar kan menig bandenhandelaar nog iets van leren.
Wij gaan weer een stukje rijden door Etosha Park en zien niet veel bijzonders rondlopen, tot we weer bijna bij het kamp zijn, bij een waterhole staan zo'n 15 olifanten te wachten to ze
mogen gaan drinken. Er staan al een Struisvogel, Impala's, Koedoes en een paar Giraffes te drinken. In een klein badje ernaast rollen de babyolifantjes over elkaar heen.
Ze hebben zichtbaar veel plezier en de moeders staan langs het badje mee te genieten, als een jonge olifant aanstalten maakt om ook het badje in te gaan wordt deze door de moeders weggejaagd.
Dit is prachtig om te zien. Als het geduld van de Olifanten op is worden de beesten bij de waterhole weggejaagd en gaan ze zelf drinken. Dat scheelt als je wat groter en lomper bent.
De volgende dag zijn we (alweer) vroeg wakker en besluiten om zo snel mogelijk te douchen, inpakken en wegwezen.
We gaan nu naar Toko Rustig in Kamanjab. Peter hoopt dat met Toko iets Indonesisch bedoelt wordt en verheugt zich op een lekker bord bami.
De bedoeling was om via de Dolomites te rijden maar onze bandenman raadde dat af omdat het een hele slechte weg is en in totaal ruim 375 kilometer rijden is.
We houden twee opties over, we rijden via Outjo, een kleine 300 kilometer over asfalt of we rijden binnendoor via gravelwegen, een kleine 175 kilometer.
We besluiten het laatste en het begin is goed te doen, er staan zelfs borden dat je 100 km/h mag rijden. Dit is toch vrij hard en we houden zo'n 80 km/h aan.
Dit is maar goed ook want binnen een paar kilometer rent er ineens een springbok de weg op, Peter remmen en glijdt gewoon door, de springbok doet wat het moet doen en springt aan de kant.
De weg wordt steeds smaller en ongelijkmatiger waardoor de snelheid nog een stukje naar beneden moet. De weg loopt door diverse Farms en sommige hebben dit afgezet met een wildrooster en
sommige met een hek. Karin is steeds de klos om het hek te openen en te sluiten. Eerst goed om ons heen kijken of er geen beesten rondom de auto zitten en dan pas uitstappen.
Snel met de auto erdoor en dan de auto zo neerzetten dat er geen beesten bij Karin in de buurt kunnen komen en ze ook makkelijk weer in de auto kan stappen.
Na zo'n 3,5 uur komen we eindelijk aan. Het is een prachtige Lodge met een uitzicht richting de Dolomites en kunnen zo'n 20 kilometer van ons af kijken.
Wat een verschil met het massatoerisme in Etosha en dit rustige landschap. We krijgen weer zin in vakantie.
We zijn er al vrij vroeg en krijgen de grootste kamer met het beste uitzicht, deze mensen weten wat we nodig hebben.
Als we willen douchen moeten we dat even laten weten, dan wordt het water door middel van een haardvuur warm gemaakt.
Eind van de middag zijn we in het nabijgelegen Himba dorp geweest en konden we zien hoe deze mensen leven.
Allereerst werd ons uitgelegd hoe de mensen te begroeten en als we foto's namen dan wilden ze deze graag zien of ze er goed op stonden.
De vrouwen lopen met ontbloot bovenlichaam, voor sommige zou het beter zijn om hun theezakjes in te pakken.
Er lopen nog een paar kinderen tegen Peter aan en ze geven nog af ook. Zijn hele broek is smerig.
Als we een rondje hebben gelopen en we diverse vrouwen de hand hebben geschud, worden we binnen gevraagd om te zien hoe een vrouw zich verzorgd met eigengemaakte zalfjes.
Ze gebruiken geen water om zich te wassen, alleen hun zalfjes gemaakt van kruiden en kallebassen. Ze ruiken er ook naar.
Als we weer buiten komen zitten alle vrouwen in een kring met voor hun "zelfgemaakte" souvenirs. Als Karin een paar kleinigheden wilt kopen vragen ze daar bedragen voor daar schrik je van.
Na een beetje afdingen tot minder dan de helft hebben we toch wat souvenirs gekocht.
We mogen nu gaan, de volgende groep staat al weer te wachten om door de Himba's besodemieterd te worden. Volgende keer gaan we naar het Openluchtmuseum of Afrika museum.
Morgen gaan we weer verder richting het zuiden en hopelijk dat het wat koeler wordt. Na drie weken temperaturen tussen de 35 en 40 graden verlangen we naar wat koelte.
Tot zover.

Peter en Karin